خوانندگان محترم یقیناٌ مستحضر هستند که معضل بیکاری صرفاٌ محا ط بر جوامع در حال توسعه نبوده و کمابیش بسیاری از دول دنیا با این معضل دست به گریبانند.
ولی این نکته از این منظر قابل بررسی است که اساساٌ چه کشور هائی را می توان بواسطه ساختارهای اجتماعی و اقتصادی خاص رایج آنها مستعد این معضل دانست؟ در ادامه به این سوال پاسخ خواهیم داد آیا ایران باید در گروه کشورهای دارای نیروهای بیکار باشد یا نه و اگر اینچنین است راهکار قابل اجرا چیست؟
عدم توجه به آمارها یا تغییر و دست بردن در اطلاعات آماری به هر دلیل میتواند طی یک دهه اقتصادی پویا را نیز از پای درآورد.
به عنوان مثال آمار مهاجرت های روستائیان به شهرهائی که هنوز از زیر ساختهای لازم برای سرویس دهی به ساکنان خود با مشکلات عدیده دست به گریبانند را می توان نادیده انگاشت.
عدم کنترل رشد جمعیت که شدیداٌ کره خاکی ما را تهدید میکند با عنایت به کمبود مفرط منابع طبیعی یا افزایش هزینه های استخراج و تبدیل نمودن مواد خام به محصول نهائی را در چه غالبی می توان توجیه کرد؟
تنها راه حلی که بشر طی سالها و تجریات گوناگون توانسته است به آن دست یابد را تنها در یک راهکار کلی می نوان عرضه داشت.
راه حل خاکی!
در تمام دنیا پروژه های نوسازی و بازسازی بدلیل نیاز به نیروی کار فراوان که پروژه های راهسازی ، ابنیه سازی ؛ گسترش مبادی ورودی و خروجی کالا ها مانند بنادر و گمرکات را میتوان نام برد که کشور ها به فراخور نیازها و مزیت های نسبی که در اختیار دارند به گسترش پروژه های فوق الذکر مبادرت می ورزند.
تصور فرمائید کشوری که می تواند با ساخت زیربناهای مناسب از طریق تسهیل ترانزیت کالا درامدی شایسته برای ملت خود حاصل نماید با انجام این پروژه ها راه سازی در کنار کسب درامد؛ میزان بیکاری را تا حد زیادی کنترل نموده و با تجربیات حاصله از اجرای پروژه های اینچنینی به موازات اهداف فوق توانسته است نیروی کار ساده را آموزش داده و در پروژه های آتی با هزینه ای به مراتب کمتر به انجام آن مبادرت ورزد.
بنا بر نظرات کارشناسان ایران در حال حاضر از نداشتن1400 کیلومتر جاده های بین شهری ترانزیتی و بعضاٌ بازسازی تعدادی از مبادی قدیمی به شدت در مضیقه است.
با توجه به رکودی که در حال حاضر مدتهاست در بازار ایران حکمرانی می کند گمان میکنید چند بنگاه اقتصادی را می توان درگیر ساخت این جاده ها نمود.
کارگران ساده؛ تکنسین ها؛ شرکتهای مشاور و محاسب؛ سیستم حمل و نقل موجود برای انتقال مایحتاج و مصالح و بازسازی طبقه بندی شده آنها طی پروژه؛ صنایع پتروشیمی برای تولید قیر و سایر ملزومات؛ صنایع سیمان و کمک به تزریق سرمایه در این صنعت در راستای جبران کاستی موجود که سالهاست رانتهای متنابهی را ایجاد نموده است ؛ به خدمت گرفتن ماشین آلات مرتبط و پیرو آن گسترش صنایع تولید لوازم یدکی و تعمیری؛و ...............
ولی این نکته از این منظر قابل بررسی است که اساساٌ چه کشور هائی را می توان بواسطه ساختارهای اجتماعی و اقتصادی خاص رایج آنها مستعد این معضل دانست؟ در ادامه به این سوال پاسخ خواهیم داد آیا ایران باید در گروه کشورهای دارای نیروهای بیکار باشد یا نه و اگر اینچنین است راهکار قابل اجرا چیست؟
عدم توجه به آمارها یا تغییر و دست بردن در اطلاعات آماری به هر دلیل میتواند طی یک دهه اقتصادی پویا را نیز از پای درآورد.
به عنوان مثال آمار مهاجرت های روستائیان به شهرهائی که هنوز از زیر ساختهای لازم برای سرویس دهی به ساکنان خود با مشکلات عدیده دست به گریبانند را می توان نادیده انگاشت.
عدم کنترل رشد جمعیت که شدیداٌ کره خاکی ما را تهدید میکند با عنایت به کمبود مفرط منابع طبیعی یا افزایش هزینه های استخراج و تبدیل نمودن مواد خام به محصول نهائی را در چه غالبی می توان توجیه کرد؟
تنها راه حلی که بشر طی سالها و تجریات گوناگون توانسته است به آن دست یابد را تنها در یک راهکار کلی می نوان عرضه داشت.
راه حل خاکی!
در تمام دنیا پروژه های نوسازی و بازسازی بدلیل نیاز به نیروی کار فراوان که پروژه های راهسازی ، ابنیه سازی ؛ گسترش مبادی ورودی و خروجی کالا ها مانند بنادر و گمرکات را میتوان نام برد که کشور ها به فراخور نیازها و مزیت های نسبی که در اختیار دارند به گسترش پروژه های فوق الذکر مبادرت می ورزند.
تصور فرمائید کشوری که می تواند با ساخت زیربناهای مناسب از طریق تسهیل ترانزیت کالا درامدی شایسته برای ملت خود حاصل نماید با انجام این پروژه ها راه سازی در کنار کسب درامد؛ میزان بیکاری را تا حد زیادی کنترل نموده و با تجربیات حاصله از اجرای پروژه های اینچنینی به موازات اهداف فوق توانسته است نیروی کار ساده را آموزش داده و در پروژه های آتی با هزینه ای به مراتب کمتر به انجام آن مبادرت ورزد.
بنا بر نظرات کارشناسان ایران در حال حاضر از نداشتن1400 کیلومتر جاده های بین شهری ترانزیتی و بعضاٌ بازسازی تعدادی از مبادی قدیمی به شدت در مضیقه است.
با توجه به رکودی که در حال حاضر مدتهاست در بازار ایران حکمرانی می کند گمان میکنید چند بنگاه اقتصادی را می توان درگیر ساخت این جاده ها نمود.
کارگران ساده؛ تکنسین ها؛ شرکتهای مشاور و محاسب؛ سیستم حمل و نقل موجود برای انتقال مایحتاج و مصالح و بازسازی طبقه بندی شده آنها طی پروژه؛ صنایع پتروشیمی برای تولید قیر و سایر ملزومات؛ صنایع سیمان و کمک به تزریق سرمایه در این صنعت در راستای جبران کاستی موجود که سالهاست رانتهای متنابهی را ایجاد نموده است ؛ به خدمت گرفتن ماشین آلات مرتبط و پیرو آن گسترش صنایع تولید لوازم یدکی و تعمیری؛و ...............
+ نوشته شده توسط حامد جباریان در شنبه شانزدهم تیر 1386 و ساعت
|